Liturgia Słowa

Ewangelia (Mk 4, 1-20)

Przypowieść o siewcy

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej, na jeziorze, a cały tłum stał na brzegu jeziora. Nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce:

«Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno ziarno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na grunt skalisty, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i uschło, bo nie miało korzenia. Inne padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i wydawały plon, wschodząc i rosnąc; a przynosiły plon trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»

A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli, razem z Dwunastoma, o przypowieść. On im odrzekł: «Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach, aby „patrzyli uważnie, a nie widzieli, słuchali uważnie, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie była im odpuszczona wina”».

I mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie inne przypowieści?

Siewca sieje słowo. A oto są ci, którzy są na drodze: u nich sieje się słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi Szatan i porywa słowo w nich zasiane. Podobnie zasiewem na gruncie skalistym są ci, którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Potem gdy nastanie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to ci, którzy wprawdzie słuchają słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że pozostaje bezowocne. Wreszcie zasiani na ziemię żyzną są ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny».

Przeczytaj pełną Liturgię Słowa

60. Rocznica Obrony Krzyża Nowohuckiego

Pierwsza rzymskokatolicka parafia w Nowej Hucie pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa została erygowana dn. 15.06.1952 r. przez ówczesnego abpa Krakowa Eugeniusza Baziaka bez zezwolenia władz.

17 marca w parafii bieńczyckiej abp E.Baziak poświęcił kilkumetrowy krzyż, który w procesji przeniesiono na os. Teatralne, gdzie miał stanąć pierwszy kościół w Nowej Hucie.

Do budowy kościoła nie dopuszczono. Gdy 27 kwietnia władze komunistyczne próbowały usunąć krzyż, w jego obronie stanęli mieszkańcy. Doszło do zamieszek. Krzyż pozostał, ale nie udało się wybudować kościoła.

Mieszkańcy Nowej Huty nie dali za wygraną i w latach 1967-1977 zbudowali przy wsparciu ks. prob. Józefa Gorzelanego i Kardynała Karola Wojtyły kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski „Arka Pana” w Nowej Hucie-Bieńczycach.  Planowany kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa na os. Teatralnym powstał dopiero w latach dziewięćdziesiątych

Przy kościele do dziś stoi krzyż – aktualnie jest to  poświęcony w 2007  Pomnik Krzyża Nowohuckiego,  który upamiętnia dramatyczne wydarzenia sprzed lat.  Jest to wykonany z brązu pomnik autorstwa prof. Stefana Dousa oraz dr arch. Krzysztofa Ingardena.

W 2020 roku obchodziliśmy 60. rocznicę Obrony Krzyża w Nowej Hucie.

Fot. Tadeusz Pałka