Liturgia Słowa

Ewangelia (J 3, 16-21)

Bóg posłał swego Syna, aby świat został zbawiony

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Nikodema:

«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.

A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».

Przeczytaj pełną Liturgię Słowa

Święci naszej parafii – Siostra Faustyna Kowalska

Promień Światła wychodzący z pryzmatu Miłosierdzia, czyli w skrócie o św. Faustynie

Urodziła się 25 sierpnia 1905 roku we wsi Głogowiec. Dwa dni później na chrzcie świętym w kościele parafialnym w Świnicach Warckich otrzymała imię Helena. Od siódmego roku życia odczuwała wezwanie do służby Bożej, ale rodzice nie wyrażali zgody na jej wstąpienie do klasztoru. Przynaglona jednak wizją cierpiącego Chrystusa, w lipcu 1924 roku wyjechała do Warszawy, by szukać miejsca w klasztorze. 1 sierpnia 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ul. Żytniej. W tym Zgromadzeniu przeżyła 13 lat przebywając w wielu domach, najdłużej w Krakowie, Warszawie, Płocku i Wilnie. Chorowała na gruźlicę, dlatego 8 miesięcy spędziła w szpitalu na Prądniku w Krakowie. Cierpienia znosiła jako dobrowolną ofiarę za grzeszników. Doświadczyła też mnogości nadzwyczajnych łask; objawień, ekstaz. Zasadniczym zadaniem siostry Faustyny było przekazanie Kościołowi i światu orędzia Miłosierdzia, które jest przypomnieniem biblijnej prawdy o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka i wezwaniem do zawierzenia Mu swego jestestwa w oparciu o świadomość, że Bóg i Jego obietnica udzielania Siebie Samego człowiekowi jest czystą łaską wyprzedzającą grzech. Jezus przekazał jej także przekazał nowe formy kultu:

  • Obraz z podpisem “Jezu ufam Tobie”
  • Święto Miłosierdzia (pierwsza niedziela po Wielkanocy)
  • Koronka do Miłosierdzia Bożego
  • Modlitwa w Godzinie Miłosierdzia (15.00)

Do każdej z nich, a także do głoszenia orędzia Miłosierdzia przywiązał wielkie obietnice pod warunkiem troski o postawę zaufania Bogu, czyli pełnienia Jego woli. Siostra Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w klasztorze w Krakowie-Łagiewnikach mając zaledwie 33 lata. 18 kwietnia 1993 roku Ojciec święty Jan Paweł II wyniósł ją do chwały ołtarzy, a 30 kwietnia 2000 roku zaliczył do grona świętych Kościoła.

Relikwie św. Faustyny w naszym kościele parafialnym

Relikwie św. Faustyny przyznawane są wg wytycznych Kongregacji ds. Świętych w Watykanie. Relikwie II stopnia – ex indumentis – z habitu św. Siostry Faustyny, są przekazywane do parafii pod innymi wezwaniami, w których zaczyna rozwijać się nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego i kult św. Siostry Faustyny. W naszym kościele relikwie te znajdują się pod obrazem Matki Bożej w lewej nawie.

Odbicie Światła, czyli Dzienniczek św. Faustyny

„Dzienniczek” należy do pereł literatury mistycznej. Święta Siostra Faustyna Kowalska pisała go w Wilnie i Krakowie w latach 1934-1938 na wyraźne polecenie Pana Jezusa i ze względu na nakaz swych spowiedników. W „Dzienniczku” Siostra Faustyna opisała swoje niezwykle głębokie życie duchowe, sięgające samych szczytów zjednoczenia z Bogiem w zaślubinach mistycznych, głębię poznania tajemnicy miłosierdzia Bożego i jej kontemplację w codzienności, zmagania i walkę ze słabościami ludzkiej natury oraz trudy związane z prorocką misją. „Dzienniczek” zawiera nade wszystko orędzie o miłości miłosiernej Boga do człowieka, które Siostra Faustyna miała przekazać Kościołowi i światu.

Dar wypływający ze Źródła Światła, czyli charyzmat św. Faustyny 

W centrum charyzmatu św. Siostry Faustyny leży wartość ewangeliczna, jaką jest tajemnica miłosierdzia Bożego. Życie tym charyzmatem wymaga więc nieustannego poznawania tej prawdy wiary i jej kontemplacji w codzienności oraz odpowiadania na nią postawą zaufania wobec Boga. Świadectwo życia w tym duchu jest podstawowym sposobem głoszenia światu miłosierdzia Bożego. Zadanie to wypełniane jest także poprzez różne dzieła miłosierdzia, słowa i modlitwę. Charyzmat św. Siostry Faustyny wnosi do historii Kościoła nową szkołę duchowości.

 

Droga do Źródła Światła, czyli duchowość św. Faustyny

– Poznawanie tajemnicy miłosierdzia Bożego
Pierwszym zadaniem w szkole duchowości św. Siostry Faustyny jest poznawanie Boga w tajemnicy Jego miłosierdzia. Apostołka Miłosierdzia Bożego czyniła to najpierw przez bardzo zwyczajne środki, takie jak: rozważanie słowa Bożego, czytanie duchowne, słuchanie konferencji, rozważanie tajemnic różańcowych i stacji drogi krzyżowej, korzystanie z dni skupienia i rekolekcji, głębokie przeżywanie sakramentów świętych czy uroczystości kościelnych w roku liturgicznym. Starała się dostrzegać przejawy miłości Boga we własnym życiu. W codziennym rachunku sumienia pytała: co dzisiaj dla mnie uczynił Bóg? Takie poznawanie tajemnicy miłosierdzia Bożego sprawiało, że miłość Boga była dla niej nie tylko prawdą piękną, ale abstrakcyjną, lecz stawała się rzeczywistością obecną w jej życiu, przybierała konkretne kształty w codzienności.

– Postawa ufności wobec Boga
Słowo „ufność” w szkole duchowości św. Siostry Faustyny oznacza postawę człowieka wobec Boga. W podpisie obrazu, który Chrystus polecił jej namalować, znajdują się słowa: Jezu, ufam Tobie. Ufność jest bowiem pierwszą odpowiedzią człowieka na poznawanie i doświadczanie uprzedzającej miłosiernej miłości Boga. Słowo to ma niezwykle bogatą treść, bo oznacza nie tylko wiarę w istnienie Boga, Jego wszechmoc, w prawdy przez Niego objawione, ale także całokształt życiowej postawy człowieka wobec Niego, która wypowiada się w pełnieniu Jego woli zawartej w przykazaniach, obowiązkach stanu czy rozpoznanych natchnieniach Ducha Świętego. Ufność w pismach Siostry Faustyny jest tożsama z biblijnym pojęciem wiary, czyli oznacza zawierzenie swego życia Bogu jako najlepszemu Ojcu, który niczego nie pragnie dla człowieka jak tylko jego szczęścia doczesnego i wiecznego.

– Umiłowanie Eucharystii
Wszystkie sakramenty, a szczególnie sakrament pojednania i Eucharystii, Siostra Faustyna postrzegała jako wielkie dary Bożego miłosierdzia. Świadomość wielkości tego daru rodziła w niej ducha głębokiej wdzięczności, ogromnego szacunku wobec tak uniżonego majestatu Bożego i wielką miłość do Tego, który umiłował do końca, oddając za grzesznego człowieka swoje życie i stając się dla niego Chlebem, dającym życie wieczne. Znała przebóstwiającą moc Eucharystii i umiała z niej owocnie korzystać,  dlatego  jej życie  zostało  całkowicie  przemienione w  myśleniu i działaniu, stary człowiek – mówiąc  językiem  świętego  Pawła –  umierał, a wzrastał nowy na wzór Chrystusa. Przejawy miłosierdzia Bożego w Eucharystii są szczególnie widoczne w tych wymiarach, w jakich Siostra Faustyna ją  przeżywała. Eucharystia  była dla niej przestrzenią osobowego spotkania z Bogiem  żywym,  współofiarowania  się z Chrystusem za zbawienie świata i ścisłego zjednoczenia z Nim w Komunii świętej.

– Kontemplacja miłosierdzia w codzienności
Charakterystycznym rysem szkoły duchowości. Siostry Faustyny jest kontemplacja Miłosierdzia w codzienności. Kontemplacja owa jest uproszczoną modlitwą uczuć, aktem prostego patrzenia na Boga złączonym z uczuciem podziwu i miłości. Dusze, które dochodzą do stanu kontemplacji, nie potrzebują długich rozważań ani dociekań rozumowych, lecz poznają Boga raczej samorzutnie, bez wnioskowania,  chodzą  poniekąd w obliczu Pańskim. Duszom takim trudno pojąć, jak można Boga nie kochać, jak można żyć bez Niego. Kontemplacji Boga w codzienności służyła prosta praktyka polegająca na łączeniu się z Jezusem np. poprzez jakiś akt strzelisty (krótkie modlitewne wezwanie).

– Postawa miłosierdzia
W naszych czasach funkcjonuje wiele fałszywych pojęć miłosierdzia, które utożsamiane jest często z pobłażliwością, litością, przekreśleniem sprawiedliwości, dlatego na uwagę zasługuje fakt właściwego i pogłębionego pojęcia miłosierdzia, jakie miała św. Siostra Faustyna. Dla niej ludzkie miłosierdzie bardzo ściśle związane jest z miłosierdziem Boga, dlatego jest oparte na obiektywnej prawdzie – słowie Boga, zakłada spełnienie wymagań sprawiedliwości, która jest podstawową miarą miłości, i owocuje w konkretnym czynie. Miłosierdzie jest kwiatem miłości – napisała św. Faustyna w Dzienniczku. Tak  rozumiane  miłosierdzie – które  swoje  źródło,  wzór i motyw  ma w Bogu i które koncentruje się na godności człowieka – u Siostry Faustyny stanowi styl życia.

źródło: faustyna.pl

opracowała Gabriela Kaleta